الفِتْنة : اختلاف مردمان به اعتبار پيروى ظن . الجِيفة : مردار ؛ و مراد اين جا ، خوردنى حرام است . الشِّعار ( به كسر شين بانقطه ) : لباسى كه در زير لباس‌هاى ديگر پوشند ، مثل پيراهن . الدِّثَار ( به كسر دال بىنقطه ) : لباسى كه بالاى شعار پوشند . التَّمْزِيق و المُمَزَّق ( به فتح زاء بانقطهء مشدّده ) پاره پاره كردن چيزى را ؛ و مراد اين جا ، پراكنده كردن مردمان است در مسائل به معنى اختلاف انداختن ميان ايشان . الْإِظْلَام : تاريك كردن . ضمير عَلَيْها راجع به عُيُون است . أَيّامَها منصوب و مَفعول‌ٌبِه است و ضمير ، راجع به عُيُون يا راجع به دنياست . الأيّام ( جمع يَوْم ) : روزها ؛ و روز از طلوع مركز آفتاب است از افق حقيقى تا غروب آن ، يا از طلوع فجر است تا غروب آفتاب ؛ و چون روز به روشنى خود باعث ديدن و دانستن چيزهاست ، پيغمبران و امامان حق را كه باعثِ ديده‌ورى مردمان‌اند در احكام الهى ، ايّام مىگويند ، بنا بر تشبيه ، چنانچه اللَّه تعالى گفته در سورهء ابراهيم كه : « وَ ذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ » : « 1 » و به ياد بيار امّت خود را حق ، به سبب بيان پيغمبران و امامان حق كه اللَّه تعالى تعيين كرده براى خلايق در هر زمان . و ابن بابويه در كتاب معاني الأخبار در حديث « لَا تُعَادُوا الْأَيَّامَ فَتُعَادِيَكُمْ » « 2 » روايت كرده كه معنى اين حديث ، اين است كه : با امامان حق ، دشمنى مكنيد كه باعث اين مىشود كه ايشان با شما دشمنى كنند . المَوْؤُودة : دخترى كه او را زنده در گور مىكرده‌اند . يُخْتار ( به خاء بانقطه و الف و راء بى نقطه ) به صيغهء مضارع غايب مجهول باب افتعال است . دُونَهُم منصوب و ظرف است . طِيب ( به كسر طاء و سكون ياء ) مرفوع و نايب فاعل است و مضاف است . و در بعض نُسَخ ، به جيم و زاء بانقطه به صيغهء معلوم است .

--> ( 1 ) . ابراهيم ( 14 ) : 5 . ( 2 ) . معاني الأخبار ، شيخ صدوق ، ص 124 ، باب معنى الحديث الّذى روي عن النبي صلى الله عليه و آله : « لاتعادو الأيام فتعاديكم » .